Onze kanjer Arie is er niet meer. Ons middelpunt van de
familie was een graag geziene hond. Hij is van zijn bijna
twaalf jarige leven, negen jaar bij ons geweest. Nooit
chagerijnig , altijd opgewekt maar oh zo gehaaid. Hij had
een doorzettingsvermogen dat wij niet kennen. Hij heeft een
maagkanteling overleefd en een hernia. Wat hebben wij veel
gelachen met onze Arie, hoe eigenzinnig hij ook was, links
was rechts en rechts was links .
De
laatste maanden ging het niet zo goed, hij sukkelde met zijn
achtergewrichten, het ging om zijn rechter achterheup die
was versleten, hij ging ook mank lopen. Met medicijnen van
de dierenarts, die heel veel geduld met ons had en ook
altijd bezorgd was, kwam hij er weer bovenop, niet 100% maar
het ging weer, mensen op leeftijd lopen ook niet als een
kieviet.
Tot de dag dat het
helemaal niet meer ging, hij kon niet meer zitten en liggen
en had veel pijn. Dit was voor ons, hoe moeilijk het ook
was, om afscheid te nemen van onze lobbes Arie. Hij is
rustig in onze armen gestorven en heeft een rustplaats dicht
bij onze deur.
Rust zacht kanjer want je hebt het verdiend.
s’Heer Arendskerke
Joop, Carla, Suzi, Sander, Niki, Jeroen
