Basset Picknick

Zeiden ze nog iets van je mooie overhemd?

Nee, niemand.

Heb je je nieuwe visitekaartjes nog uitgedeeld?

Ja, drie, geloof ik.

Drie maar?!

Je denkt toch niet dat ik ermee ga strooien?

Heb je J. en M. nog gesproken?

Nee.

Nee?!

Ik weet niet meer hoe ze eruit zien.

Hoe kan dat nou? Je hebt ze nota bene zelf geïnterviewd; ze hebben een oeroude teckel!

Ja, maar je weet toch, dat als ik iemand maar één of twee keer gezien heb, dat ik niet in staat ben om een gezicht te onthouden, zeker niet na een paar jaar of zo.

Zag André er goed uit?

Ja, ik geloof van wel. Hij had een pet op.

Wat voor een?

Geen idee, gewoon een pet.

Was R. er ook?

Ja, tot mijn verrassing; hij had Faith mee.

Je hebt er toch wel voor gezorgd dat Bas samen met z’n moeder Faith op de foto is gezet?

Ik denk ’t wel.

Je weet ’t dus niet zeker.

Nee, ik geloof van niet.

Waren er nog mensen van ver weg?

Ja, een jong Belgisch stel uit Hasselt of zo.

Datzelfde die we tijdens de Frieslandwandeling en de Strandchaos ontmoetten?

Dat zou best kunnen, maar ik denk ’t niet.

Hoe zagen ze eruit?

Tja, hij heeft een markante Modigliani-achtige kop.

En zij?

Zij is een erg knappe, jonge vrouw.

Oh, en dát is je dus wél opgevallen?!

Ja.

Was er nog iemand van het bestuur aanwezig?

Nee, zoals gewoonlijk.

Dus jij moest weer openen.

Ja, het zij zo.

Heb je nog gesproken met M.?

Nee, volgens mij niet, maar wie is M.?

Ach, ik had zelf mee moeten gaan. (diepe zucht)

Als ik na – totaliter – vier uur rijden, vermeerderd met de inspanningen die de BassetPicknick onvermijdelijk met zich meebrengt, vermoeid thuiskom, geeft ze me aldus het gevoel dat ik er niet eens ben geweest. (hele diepe zucht)

Hier volgt wat ik – ruw geschetst – wél heb meegemaakt:

Het initiatief voor het organiseren van de BassetPicknick is ooit genomen door Sarah Kelder en Jeannette Hilbink. Enkele jaren achtereen was de BP een echt succesnummer in de evenementenagenda van de N.B.H.C. Na de dood van Jeannette kwam er enigszins de klad in. Gelukkig hebben Jolande Saris en André Lokhorst de draad weer voortvarend opgepakt.

Op de eerste augustus weet ik – met onze Bas achterin – door allerlei verkeersellende nog maar juist op tijd de Rozendaalse Hei te bereiken, mede dankzij de voortreffelijke wegbewijzering: een bassetikoon met een goedgerichte pijl. (met dank aan Jolande en Hans)

Er zijn nog maar weinig deelnemers met hun honden aanwezig, maar allengs druppelt er een totaal van zo’n 35 bassets (waaronder een mini- en een reuzebasset) met een veertigtal baasjes en bazinnetjes binnen. Pas na bijna een uur is zo’n beetje iedereen aanwezig. Kennelijk nemen sommige basseteigenaren het inaccurate gedrag van hun honden moeiteloos over.

Intussen zijn alle picknickmanden en –schotels-met-hapjes gezekerd. Ze hangen in tassen aan een boom, of staan nogal labiel uitgestald op hoge, dikke, horizontale takken, ver buiten het bereik van het kakement van ons roofzuchtige bassetgeteisem. Bij de aanblik ervan moet ik sterk denken aan de een of andere vorm van voorouderverering zoals je die in de obscure binnenlanden van West-Papoea kunt tegenkomen.

Na het welkomstwoord begeeft iedereen zich op pad voor de met groot gezag aangekondigde, gedifferentieerde wandeling, eentje voor de puppy’s, de veteranen en díe honden die om wat voor reden dan ook niet erg ver wíllen of kúnnen wandelen, en eentje – een aanmerkelijk langere – voor de ‘diehearts’.

André – de organisator – heeft in zijn wijsheid echter verrassenderwijs gekozen voor een enigszins chaotische configuratie, geheel passend bij het karakter van onze honden. Om dat doel te bereiken ontplooit hij zijn masterplan: hij beweegt zich uiterst traag in de achterhoede van de wandelcolonne, als gevolg waarvan de voorhoede at random z’n route kiest. Linksaf, rechtsaf, rechtdoor of allerlei koersvarianten daartussenin resulteren aldus in een tiental verschillende routes en de aldus zo meesterlijk geconstrueerde chaos.

Onregelmatig druppelen de bezwete wandelaars met hun strompelende, amechtig hijgende bassets het basiskamp binnen voor de picknick en natuurlijk voor de uitslag van de picknickmandenwedstrijd (zie blz. …).

Inmiddels is iedereen zich bewust van de warmte, en ik bedoel dit niet alleen maar letterlijk, nee, de overdrachtelijke warmte van de BP is intenser. “Het lijkt wel één grote familie,” zegt men dan, maar dat beeld is niet juist, omdat ik me geen enkele familie kan voorstellen waarin die warmte zó manifest is als hier, althans niet in de mijne.

Volgend jaar weer! (En dan zal ik beter opletten.)

Rop Douwes